Bazen Yıkılıyor İnsan

Bizden önce hayat bu kadar zor değildi insanlar için. Bizden önce kiminle konuştuysam bir ah işitim insanlıktan yana.

O kuşağın insanları küçük şeylerle mutlu olmasını bildikleri için tüm mutsuzluklara kapılarını kapatıp ölürken bile gülümseyerek öldüler.

Ayrılıklar yaşanırdı o dönemde ama bu kadar çok ve yıkıcı olmamıştı gidişler. Yürektendi adam gibiydi sevmeler, insanların tek teminatı yüreklerindeki sevgiydi. Yalan dolan başvurmadan içten gelen söylenirdi.

Şimdilerde sevginin temeline bile çek senet koydular. Bir para aşkıdır almış başını gidiyor, giderken insanlıktan yana ne varsa rüzgârıyla alıp götürüyor ardına bakmadan.

Mussala taşına yatacağımız günler gelmez aklımıza, sanıyoruz ki en ortopedik yataklarda sabahlayacağız. Nasıl oldu böyle ölüm gerçeğinden uzaklaştık uzaklaştıkça insanlığımızı yitirdik azar azar.

Bir daha şiir ve türkü okuyamayacağımız ihtimalini hiç düşünmeden yaşıyoruz. Türkülerin şiirlerin anlamsız kalacağı ihtimalini düşünmeden erken tükettik tüm şiir mısralarımızı.

Çok ucuza tüketiyoruz ömrümüzü. Tüketirken ömrümüzün en güzel anında hep isyan türküleri söyledik ayrılık şiirlerini okuduk daha yolun başındayken sanki birilerini bedduası arkamızdaydı.

Doluyor insan nedensiz tarifi zor acılarla, herkes vefasızlıkta, ihanetten, dost kazığından, en yakınından, sevdiği insandan aldığı yarayı anlatır. Ya biz ne zaman bu kadar  kötü olduk!..

Hangi soysuz bu bencil hisleri aşıladı bize, Atalarımız, dedelerimiz adam gibi sevgileri inadına yeşertirken yüreklerinde, kim bizi insanlığımızdan çıkardı.

Gittikçe hançerliyoruz birbirimizi… Allah sonumuzu hayır eyleye, Tüketiyoruz ömrümüzü bozuk para misali ölümü düşünmeden. Kırmadığımız kalp kalmadı. Neden ve ne için sorusunu sormadan her gün biraz daha insanlık treni çıkıyor raydan…

Bizden öncekilerin yüreklerinde pekiştirdiği, abideleştirdiği vefa, dostluk, kardeşlik ölüyor azar azar.

Yok diyorsanız çevrenize bakın kaç dost birbirine dargın, kaç sevgili paranın altının rengine batırmış yüreğini.

Aldanmışız yalan dünyanı yalan rüzgârına insanlıktan her gün biraz daha uzaklaşarak kendi cehennemimizi yaratarak.

Hepimiz suçluyuz. Sen, ben, o ayrımı yapmadan hepimiz yaralamışız yaralanmışız bir şekilde…

HEPİMİZ “SEVDİKLERİMİZİ ÖLDÜRÜYORUZ BİR ŞEKİLDE KENDİ ELLERİMİZLE”