Çevrenizdeki insanların çok azının mutlu olduğunu görürsünüz. Kimi daha iyi bir yaşam elde etmek için uğraşırken kendi elleriyle kendisini mutsuzluğa mahkûm ederken, kimi insanlarda gerçekten yoksulluk ve açlıkla yüzünde solduğu hava bile onlara acı ve mutsuzluk veriyor.

Bu çaresiz ve yalnız insanları yalnızlığa açlıkla mahkûm ettiğimiz için, onları hepten yalnız bıraktığımız için hepimizin mutsuz olması gerekiyor diye düşünüyorum. Eğer küçük bir kız çocuğu açlıktan ve soğuktan titreyerek ağlıyorsa hepimizin insanlığının titreyip ağlaması gerekmez mi?

Bir yerde birileri çaresizlikten ağlıyorsa bu ağlamalar hepimizin utancı olmalı, ama olmuyor bir yerde milyonluk katlarda yaşayan tırnakları cilalı dudakları boyalı, sırtı pak karnı tokların daha çok lüks yaşam için yaşadıkları mutsuzluğa mutsuzluk demek yerine Sivereklice “ Bıttır olunmuş” doymuşluk derim.

Yoksul ve açlığa mahkûm insanların dillerinde düşürmediği” Şükürler olsun” cümlesini bu doymuşlardan duyamazsınız. Şükür edenlerin çoğu yine yalnız ve çaresiz insanlardır.

Bu hafta sonu yaşadığım bir olay, bana halime defalarca şükür ettirecek bir manzaraydı. Siverek Sosyal Hizmetler Merkez Müdürü sevgili kardeşim Mustafa Karadağlı, Hayrat İnsani Yardım Derneği Temsilcisi İbrahim Halil Yılmaz ile birlikte Bucak bölgesinde bulunan Kellahhan köyüne gittik.

Köye gidiş nedenimiz babaları bir suçtan dolayı ceza evinde bulunan anneleriyle 6 Kız kardeşe yardım götürmek içindi.

Yol boyunca kafamda yoksulluk, yalnızlık, babasızlığın acısını yüreğimde his etmeye çalıştım. Tüm çabalarıma rağmen o acıyı hayal edemedim.

Köyün dışında eski belki yüz yıldır yapılan, şiddetli bir yağış veya yer sarsıntısında yerle bir olacak virane bir yere ev demişler, bu viraneye 7 nüfus sığınmak zorunda kalmış.

Evin önünü naylonla kaplamışlar ev dediğimiz tek bir odadan mevcut toprak çatılı direkler ha düştü ha düşecek.

Hayrat insani yardım derneğinin getirdiği gıda ve insani yardımlar çocukların yüzünde kocaman bir gülümsemeye neden olurken, gördüğüm manzara beni insanlığımdan utandırdı.

Evden uzaklaştım, daha doğrusu yüreğime verdiği acı ve gözlerimin nemlenmesine neden olan manzaradan uzaklaşmak için köyün alt kısmına inmeye başladım. Yoksulluk ve acının fotoğrafının yerine bir zamanlar ev olan bir harabeyi fotoğraflıyorum.

Hayrat İnsani yardım Derneği temsilcisi İbrahim Halil Yılmaz gördüğü yoksulluk ve yalnızlık fotoğrafından etkilenmiş, gözlük camlarının ardından gözlerinin ıslaklığını görebiliyordum.

İbrahim ve Sevgili Kardeşim Mustafa Karadağlı, ailenin bu kışı burada geçiremeyeceklerine hem fikir. Bazı nedenlerden dolayı aile şehir merkezine gelemiyor. Burada iki odalı bir evin yapılmasında hepimiz hem fikiriz. Ama nasıl?

Gelirken yolda konuşuyoruz. İbrahim Halil kendi çevremde bulunan hayırseverlerle konuşayım kampanya başlatalım” diyor.

Eski inşaatçı olduğum için iki oda bir salonun yapılması için başta Kaymakam beyle Belediye Başkanıyla görüşüp durumu onlara da anlatmalarını onlardan gelecek destekle bu ailenin ev sorununu çözüleceğini zira en büyük sorunun bu aile için ev olduğunu söylemeye çalışıyorum.

Gerçekten o insanların bu kışı o harabe evde geçirmeleri çok zor. Ev yıkıla bilir Allah korusun o çocuklar göçük altında kalabilirler.

Böyle acı bir olay yaşandığında hepimiz suçlu duruma düşeriz.

Evden ayrılırken bir şeyi fark ettim. Bu yoksulluk ve çaresizlik içinde tüm acılara inat çocuklar gülümseyebiliyor…