Bir insan evini ateşe verir mi?

Başlığı görür görmez; birçoğunuz “ yok ya deli mi?”  çok azımız da ;” Allah merhamet etsin, Allah kimseyi şirin akıldan etmesin olur da olur!..”

            Bir insan durup dururken elbet yaşadığı evini ateşe vermez. Vermez hele canından can kattığı iki yavrusuyla başını yastığa koyacağı başka ocağı yoksa neden ocağını ateşe verip küle çevirir?

            Eğer doğuştan birinin hastalığı yoksa yani doğarken akli melekeleri eksik değilse, sonrada meleklerinden bir kaçını yitirirse bunun elbet vardır sebebi.

            İnsanı çaresiz bırakan akıl melekelerini alıp götüren en büyük neden yoksulluk, yoksulluğun getirdiği sahipsizlik ve yalnızlık. İnsanın psikolojisini bozan, onurunu yaralayan en büyük etken yoksulluktur. Psikolojisi bozulan insandaki önceki hastalığının adı yoksulluk hastalığıdır, ardından delirmek için gelen nedenler peşin sıra. 

            Bir insanı her şeyden önce yoksulluk yaralar. Öyle alçak bir kapıdır ki açlık, geçilmesi zaruri oldu mu, insan artık ne kadar büyükse, o kadar çok eğilir. (victor hugo)

            22 yılık gazetecilik yaşantımda, birçok yoksul insanın yaşamına tanık oldum, zira bende yoksul bir ailenin çocuğuydum, gördüğüm yaşantılara yabancı değildim, fakat gördüğüm yoksul yaşamların bazılarını gördüğümde hem beterin beteri var dedim, hem de insanlığımdan utandım.

            Bir insan evini ateşe verir mi?

            Verir çaresiz kalmışsa, umutları aç gözlü insanların vurdumduymazlık anlayışıyla öldürülmüşse, umutsuz bırakılmışsa, yoksulluğun yanı sıra hastalıklar yakasına yapışmışsa, en önemlisi dışlanmışsa, deli olmadığı halde yalnız bırakılarak, çaldığı her kapı delidir, arsız yoksuldur diye yüzüne kapatılmışa değil insan evini Roma’yı bile yakar.

            Oda yaktı. Bereket versin iki çocuğunu dışarı gönderdikten sonra, aldı eline çakmağı bir tomar gazeteyi, yakmadan son kez düşündü; anasından doğduğu günden bu gün güldüğü ve ağladığı günlerin hesabını yaptı. Baktı ağladığı günlerin sayısı bir hayli yüksek son bir gayretle gülümsediği günleri anımsamaya çalıştı nafile, son kez çaktı çağmağı gazeteler tutuşturdu üç yataktan öteye bir şey olmayan, adına ev dediği kaç gündür kirasını ödeyemediği için;” polis zoruyla seni çıkartırız” dedikleri evi intikam alırcasına yaktı.

            Sokak başındaki komşulara dönüp alaycı bir sesle” polis zoruyla beni çıkaracakları evi yaktım” komşular önce inanmadı, yükselen alevleri görünce onlarda telaşlandı.

            Nasıl telaşlanmasınlar o Mahallede evler eski olup, tamamı toprak çatılı evlerdi. Sokaklar dardı, itfaiye yangın yerine varıncaya kadar onlarında evi yanabilirdi.

            Komşular itfaiye evi söndürmeye çalıştığı sırada, o komşulardan utandığı için yangın yerinden uzaklaştı.

            Oysa kimse ondan utanmamıştı.

            Evini yakmadan iki gün öncesinden yanıma geldi. Yüreği acılar içinde, kendisine yardımcı olmayan polis tehdidiyle kiracı olduğu evi boşaltmasını isteyenlere duyduğu öfkeyle patlamaya hazır saatli bir bombaydı.

            Kendisini daha önce tanıyordum. Öfkesini yatıştırmaya çalıştım kendisine söz verdim kira bedelini bir şekilde ödemeye çalışacağımı kendisine ve evine zarar vermemesi yönünde telkinlerde bulundum.

            Demek ki bende inandıramadım, yazık deme ki inancı bana da kalmamış, umut bağladığı umutları yok olduğu için evi ateşe verdi.

            Aslında onun evi ateşe vermesi bir isyandı, yalnızlığa, yoksulluğu, horlanmaya karşı bir intikamdı onun için yükselen alevler…

            Hazretti Ali’nin bu güzel sözleri aslında bir yerde sosyal ve adil devlet ve idareci olmanın da temel taşını teşkil ediyor” giremediğin gönül senin değildir, gönül yalnız gönül vermekle alınır, gönül istiyorsan, önce gönlünü vereceksin”

            Açlığın ve yoksulluğun, insanları delirttiği bir yerde idareci olmak zordur. İki çocuk annesi çaresiz bacımız aslında evi ateşe vermedi insanlığımızın bir yerini yakıp bize insan olmanın gereğini hatırlattı.

            Yardımlaşmanın ve dayanışmanın en anlamlı olduğu bu mübarek günlerde insanlar yoksulluk ve çaresizlikten evini yakıyorsa bilin ki o yanan bir ev değil, İnsanlığın ateşle imtihanıdır.

                                                                                              Saygılarımla…